Podstawowym aktem prawnym regulującym zagadnienia ochrony przyrody w Polsce jest ustawa o ochronie przyrody z 1949 roku. W Polsce podobnie jak na całym świecie, wyróżnione są dwa podstawowe sposoby ochrony przyrody, a mianowicie ochrona gatunkowa roślin i zwierząt, niezależnie od miejsca ich naturalnego występowania, oraz ochrona przyrody na wyznaczonym obszarze w formie parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu oraz pomników przyrody. Najwyższą formę ochrony stanowią parki narodowe. W Polsce istnieją 23 parki narodowe, których ogólna powierzchnia wynosi blisko 315 tys. ha (1% powierzchni kraju). Parki narodowe w Polsce mają głównie charakter leśny, gdyż 70% ich powierzchni pokrywają lasy. Wody zajmują 10%, a pozostałe powierzchnie 20%. Ochroną ścisłą objęto 28% powierzchni parków, częściową – 66%, a pozostała powierzchnia spełnia funkcje usługowe (są to grunty rolne i leśne prywatnej własności, zajęte przez infrastrukturę parku itp.)
Zasady korzystania z terenu parków określają regulaminy wydawane przez dyrekcje. Organizacyjnie parki znajdują się w resorcie rolnictwa. Jednostką nadrzędną jest Krajowy Zarząd Parków Narodowych.

Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej, o którymś z parków – kliknij na logo wybranego parku!

					Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej, o którymś z parków kliknij na logo wybranego parku!

Możesz też wybrać dowolny park klikając jego nazwę w tabeli!

Lp.	Nazwa parku	Rok utworzenia	Województwo	Powierzchnia [w ha]		Powierzchnia otuliny [w ha]
				ogółem	pod ścisłą ochroną
1	Białowieski	1947	podlaskie	10 502	4 747	3 224
2.	Świętokrzyski	1950	świętokrzyskie	7 632	1 731	20 780
3.	Babiogórski	1954	małopolskie	3 392	1 062	8 437
4.	Pieniński	1954	małopolskie	2 346	777	2 682
5.	Tatrzański	1954	małopolskie	21 164	11 514	–
6.	Ojcowski	1956	małopolskie	2 146	251	6 777
7.	Wielkopolski	1957	wielkopolskie	7 584	260	7 256
8.	Kampinoski	1959	mazowieckie	38 544	4 638	37 757
9.	Karkonoski	1959	dolnośląskie	5 575	1 718	1 1266
10.	Woliński	1960	zachodniopomorskie	10 937	225	3 368
11.	Słowiński	1967	pomorskie	18 618	5 619	–
12.	Bieszczadzki	1973	podkarpackie	29 202	18 425	55 783
13.	Roztoczański	1974	lubelskie	8 482	806	38 096
14.	Gorczański	1981	małopolskie	7 030	2 850	16 647
15.	Wigierski	1989	podlaskie	15 086	380	11 284
16.	Drawieński	1990	lubuskie zachodniopomorskie wielkopolskie	11 341	368	35 267
17.	Poleski	1990	lubelskie	9 762	428	14 042
18.	Biebrzański	1993	podlaskie	59 223	3 936	66 824
19.	Gór Stołowych	1993	dolnośląskie	6 340	376	10 515
20.	Magurski	1995	podkarpackie	19 962	–	22 969
21.	„Bory Tucholskie”	1996	pomorskie	4 798	–	12 981
22.	Narwiański	1996	podlaskie	7 350	–	15 408
23.	„Ujście Warty”	2001	lubuskie	7 956	–	10 454
RAZEM				314 972	60 111	411 817